حدیث

مقاله

ازدواج برای پسر 20 ساله

پسری هستم 20 ساله و دانشجو هستم. چندی پیش در دانشگاه با دخترخانمی آشنا شدم، البته نه به جهت دوستی؛ بلکه به صورت تصادفی با ایشان آشنا شدم و متوجّه شدم که ایشان هم دانشگاهی بنده هستند. بعد از مدتی از ارتباط  در خودم متوجّه شدم که به این دخترخانم علاقه‌مند هستم و دوست دارم بیشتر با ایشان آشنا شوم. البته به عنوان آشنایی اولیه برای یک امر خیر.

من در وهله‌ی اول لازم است که بگویم که بنده خیلی زود به بلوغ فکری رسیده‌ام و به مسائل پیرامونی جور دیگری نگاه می‌کنم. به همین دلیل تصمیم گرفتم به صورت مستقیم این مسأله را با طرفم در میان بگذارم. به همین منظور بنده به ایشان گفتم؛ خانم محترم، بنده برای مدتی است که شما را دیدم و با اندک اطلاعاتی که از شما دارم، تمایل پیدا کردم که بیشتر با شما آشنا شوم البته این آشنایی سوء برداشت تلقی نشود؛ بلکه دوست دارم در چارچوب ازدواج با شما در ارتباط باشم.
ایشان بعد از این حرف گفتند؛ تا به حال با هیچ پسری در ارتباط نبودند و نخواهند بود. بنده هم ایشان را روشن کردم که قصدم خیر است و از آن اگاهشان کردم.

از آن روز به بعد نمی‌دانم، کارم درست بود یا خیر! ولی آن چیزی که دارد اعصاب بنده را به هم می‌ریزد، رفتارهای ایشان است. بنده در دانشگاه، آدم با شخصیتی هستم و هیچ‌گاه به دنبال دختر جماعت نبودم و نخواهم بود؛ چرا که این را در خور شخصیت خودم نمی‌بینم، ولی ایشان رفتارهایی انجام می‌دهد که نشان از خامی و نرسیدن به بلوغ فکری است. برای مثال: ایشان از بنده انتظار دارد که با ایشان در میان جمع دوستان، سلام علیک و احوالپرسی گرم کنم. بنده نمی‌توانم در مقابل دیگران چنین عکس العملهایی انجام دهم؛ زیرا دوست ندارم دیگران در مورد بنده و ایشان تصورات بدی کنند.
نمونه‌ای دیگر؛ بیشتر کسانی که با بنده در ارتباط هستند، همگی مثل خودم آدم حسابی هستند، ولی اکثر دوستان ایشان، بچه تشریف دارند و تا حدی خودشان را در کلاس درس لوس می کنند.

الان هدفم از ایجاد سوال این است که؛
1. به نظرتان رفتار یک خانم 19 ساله باید اینگونه باشد؟
2. آیا رفتار من، اینکه در دانشگاه رفتار خوبی از خودم به جا می‌گذارم تا دیگران سوء برداشت نکنند، اشتباه است؟
3. الان بخاطر همین سلام و احوالپرسی حدود 3 روز است که قهر کردم و با ایشان و حتی در دانشگاه صورتش را نگاه نمی‌کنم، آیا رفتارم اشتباه بوده است؟

پاسخ سوال:

اینکه شما قصد بدی از ارتباط با فرد مورد نظر نداشتید و صرفا به قصد خیر می‌خواستید با ایشان آشنا شوید، می‌توان گفت این قصد و غرض شما و همچنین این عزت نفسی که دارید، قابل ستایش است، ولی روشی را که برای آشنایی انتخاب کرده بودید، (با توجه به اینکه خود را بلوغ یافته فکری می‌دانید) اشتباه بوده است.
زیرا اینگونه ارتباطات با توجه به نیت خیر شما(ازدواج) نمی‌تواند روش مناسبی برای انتخاب شما باشد، لذا راه انتخاب فرد مناسب برای زندگی زناشویی، صرفا ارتباط برقرار کردن با جنس مخالف برای آشنایی نیست.
ارتباط برقرار کردن با جنس مخالف برای ازدواج جدای از اینکه از جهت دینی و شرعی نادرست است، تالی فاسدهایی را به دنبال دارد.

لطفا به این موارد توجه کنید؛
- امکان دارد در ادامه رابطه و به تدریج و در گذر زمان به جهت تحریک شدن احساسات هر دو، گناه آلود شود و بخاطر شک به پاکی طرف از ازدواج صرف نظر کنید.
- ممکن است بعد از مدتی از ارتباط نظر یکی از طرفین عوض شود. [از طرف زده شود یا فرد بهتری را پیدا کند یا بفهمد که مناسب هم نیستند.]
- چه بسا بخاطر مخالفت خانواده‌ها نتوانید با فردی که در ارتباط هستید، ازدواج کنید و در نتیجه مجبور شوید رنج زیادی را برای فراموش کردن یکدیگر تحمل کنید.
- ممکن است در زمان خواستگاری متوجه شوید مناسب هم نیستید.
- در بعضی از موارد بین طرفین اختلاف ایجاد می‌شود که یا مانع ازدواج می‌شود و یا بر زندگی آینده اثر منفی می‌گذارد.
- بخاطر داشتن ارتباط و بوجود آمدن احساسات نسبت به هم، موقعیتهای ازدواج را در این مدت از دست بدهید؛ به ویژه دختر خانمها بیشتر آسیب پذیرند و شما نقش مهمی در این مسأله خواهید داشت.
- چه بسا شما یا ایشان گرفتار عشق یک طرفه شوید که ممکن است مانع ازدواج بعدی شما شود.
- از طرفی لو رفتن رابطه سبب لطمه به آبروی خانواده و ازدواج بعدی شما و ایشان می‌شود.
- امکان دارد همسر آینده‌تان را با کسانی که رابطه داشته‌اند مقایسه کنید که این خود نیز تاثیر منفی در زندگی زناشویی شما خواهد زد.

بنابراین اگر به واقع قصد ازدواج را داشته باشید، می‌توانید از ایشان به صورت رسمی خواستگاری کنید و طی جلسات خواستگاری و تحقیقات به عمل آمده به این نتیجه برسید که ایشان فرد مناسبی برای ازدواج با شما هستند یا نه.

شاید بگویید که فعلا شرایط ازدواج از جمله کار و شرایط مالی را ندارم، شما می‌توانید در صورتی که به این نتیجه رسیدید که ایشان فرد مناسب برای ازدواج با شماست، به خانواده ایشان پیشنهاد بدهید که تا زمانی که تحصیل می‌کنید در عقد هم باشید و بعد از اتمام درس با هم ازدواج کنید. (البته می‌توانید در میان تحصیل کار نیمه وقتی را هم داشته باشید.)

امّا اگر واقعا قصد ازدواج ندارید، پس وقت با ارزش خود را بیهوده صرف کاری که پیامد خوبی برای شما ندارد، نکنید. شاید بگویید که به تجربه‌اش می‌ارزد که در اینصورت باید گفت هر تجربه‌ای تاوانی دارد. از طرفی تکرار تاوان دیگران برای کسی که به بلوغ فکری رسیده، کاری بسی احمقانه است.

بنابراین بهتر است اگر فعلا شرایط ازدواج را ندارید، این ارتباط را ادامه ندهید؛ زیرا ادامه این ارتباط نه تنها سودی برای شما ندارد، چه بسا دچار ضرر نیز در آینده شوید که امکان جبران آن نخواهد بود.

  • دیدگاه‌ها

0 دیدگاه‌ها

Top