حدیث

مقاله

راهکارهایی برای برخورد با کاهلی در نماز و انجام دادن عبادت نوجوان

برخی از نوجوانان با رسیدن به سن تکلیف، ممکن است به مسائل دینی گاهی کمتر رغبت نشان دهند، در ذیل به راهکارهایی در برابر کاهلی نوجوانان به نماز می‌پردازیم که عبارتند از:

1. تداوم رفتار والدین در رعایت نظم در امور دینی و انجام دادن عبادت‌ها (توجه به اوقات شرعی در برپایی نماز به موقع، خواندن نماز با کیفیت، روزه گرفتن در اوقات مشخص، توجه به حلال و حرام، نگاه پاک، سخن حق و به موقع و مانند اینها) عامل موثری در تثبیت آموزه‌های دینی مبتنی بر نظم در کودکان و نوجوانان است. بی توجهی مادر به نماز بدون داشتن عذر شرعی(دوران عادت ماهیانه) و یا بی توجهی پدر به نماز در خانه و در هنگام مسافرت،خود مانعی در راه تثبیت آموزه‌های دینی منظم در فرزندان است؛ زیرا کودک قدرت تجزیه و تحلیل این گونه مسائل را ندارد و ممکن است عذر شرعی مادر را حمل بر بی توجهی و بی قیدی مادر کند. اگر کودک در سنی است که می‌توان او را توجیه و مسأله را برایش تبیین کرد، اشکالی ندارد؛ امّا در غیر این صورت، باید به این نکات و تاثیر آنها توجه داشت.

2. فراهم کردن امکانات جذاب؛ چون سجاده‌ای زیبا، تسبیح، عطر، چادر و مقنعه(برای دختران)، قبله نما (برای پسران) و اموری مانند اینها و امکان وضوی راحت با آب گرم در زمستان در دستشویی تمیز با نور کافی و بدون وسایل اضافی، عامل موثری در تثبیت آموزه‌های عبادی و دینی در کودکان و نوجوانان است.

3. الگوهای خوب و با دیانت می‌توانند سبب تثبیت آموزه‌های دینی در کودکان شوند؛ پس والدین باید از همان دوران کودکی، زمینه‌های مناسبی را برای ارائه و پذیرش الگوهای خوب برای فرزندان خود فراهم سازند.

4. بردن بچه‌ها از دوران کودکی به مسجد در اوقات منظم شرعی موجب می‌شود که آنان از همان اوان کودکی با عبادت به موقع و مسجد و امام جماعت انس و الفت پیدا بکنند و همواره به عادت نیکوی خواندن نماز در سر وقت و به گونه‌ای منظم پایبند باشند.

5. از تشویق و تحسین استفاه کنید، تشویق معجزه می‌کند. اگر فرزند شما، در مسیر عبادت و اعمال مذهبی حرکتی کرد، او را تحسین کنید؛ البته باید توجه داشته باشید که تشویق در مسائل عبادت، همیشه حالت مزد و پاداش را به خود نگیرد – اگر چه که این امر در دوره کودکی چندان اشکالی ندارد، امّا انجام اعمال عبادی در سن تکلیف برای دست یافتن به مزد و اجر مادی، درست نیست، البته این بدان معنا نیست که نباید افراد مکلف را تشویق نمود، بلکه مراد آن است که در انجام عبادت باید هدف کسب رضای الهی و دست یافتن به قرب الهی باشد.

پس بهتر است، تشویق‌های والدین اعم از مادی و معنوی (بوسیدن، نوازش، توجه، نگاه محبت آمیز و .) باشد و تشویق‌های مادی ابتدا به طور منظم و در برابر عبادتهای به موقع و منظم فرزندان باشد و سپس به صورت نامنظم صورت پذیرد تا آنان همیشه و در برابر هر عبادتی که انجام می‌هند، انتظار دریافت پاداش از والدین خود را نداشته باشند.

منبع:
- کتاب چالش‌های والدين در رابطه با بینظمی‌های كودكان و نوجوانان و شيوه‌های اصلاح آن/ محسن ایمانی/ انتشارات پرکاس

  • دیدگاه‌ها

0 دیدگاه‌ها

Top